Enis Batur’un kendi ifadeleriyle “bir entelektüel otobiyografi denemesi” olan Yolcu – İçbükeyler (1987-1997) kitabı, yazarın yazma, yazar olma, kimlik, okuma, yolculuk ve yazı hafızası üzerine içsel sorgulamalarını içeriyor. Yazar, yolculuğu hem edebî bir kavram hem de varoluşsal bir süreç olarak ele alıyor.
Yolcu – İçbükeyler (1987-1997, Batur’un yarım yüzyılı aşan yazın hayatının önemli bir kesitini okura açıyor. Kitapta, yazarın kendi kitaplarıyla hesaplaşması, yazdıklarını yeniden okuması, okur ve yazı arasındaki değişen bağlar irdeleniyor. Deneme, günlük, poetik fragman, teorik düşünce ve iç konuşma bölümlerinden oluşan eserde, Batur, kendi yazı evrenine içeriden bir harita çizerken tür sınırlarının dışına taşmayı sürdürüyor.
Kitap boyunca Montaigne’den Nietzsche’ye, Borges’ten Cioran’a uzanan geniş bir düşünsel arka plan dikkat çekiyor. Kitabın gövdesinde yol-metin-yazar üçgeni bulunuyor. Batur, yolculuğu bir varoluş deneyi olarak tanımlıyor. Bu bağlamda Yolcu, bireyin hem kendisini hem yazıyı hem de dünyayı katman katman açtığı bir düşünsel alan yaratıyor. Yolcu – İçbükeyler (1987-1997), Batur külliyatını takip edenler kadar, edebiyatın düşünsel boyutuna ilgi duyanlar için yeniden önemli bir referans niteliği taşıyor. Yazının kendisini tartışan metinler arasında ayırt edici bir yere sahip olan eser, Batur’un bilgi, sezgi ve şüphe arasında kurduğu hareketli yazı hattını okurla buluşturuyor.
